378
Ὁ Πέτρος μέ τόν Ἀνδρέα, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης ἦταν ψαράδες στή λίμνη Γεννησαρέτ. Ἐκεῖνο τό πρωϊνό βρέθηκαν ὅπως κάθε μέρα στήν ἀπασχόλησή τους, ὅταν ἀναπάντεχα μπροστά ξεπρόβαλλε ἡ μορφή ἑνός καινούργιου ἱεροκήρυκα. Ἴσως κάτι νά εἶχε φτάσει στ’ αὐτιά τους γι’ αὐτόν.
Τά χρόνια ἐκεῖνα, καί κάτω ἀπό τίς ἄθλιες συνθῆκες τῶν περιστάσεων, περιόδευαν διάφοροι κήρυκες, ὅμως ἡ ἀπήχηση πού εἶχαν στό λαό ἦταν μηδαμινή ἕως ἀνύπαρκτη. Ὁ καινούργιος ὅμως κήρυκας, πού ἐδῶ καί λίγο καιρό περιοδεύει τή Γαλιλαία ἔχει μιά διαφορετικότητα. Ὁ λόγος του περικλείει τήν αὐθεντία “οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος” (Ἰωάν. 7, 46) θά ὁμολογήσουν ἐχθροί καί φίλοι. Ἡ προσωπικότητά του προξενεῖ τό θαυμασμό, ἡ ἁπλότητα του τό δέος. Ὅποιος στάθηκε κοντά του μέ ἄδολη καρδιά ἑλκύσθηκε ἀπό τήν ἀκτινοβολία τῆς μορφῆς του. Γι’ αὐτό καί οἱ ψαράδες μόλις τούς καλεῖ κοντά Του, ἐγκαταλείπουν τόν καθημερινό τους πρόγραμμα καί ἀκολουθοῦν τήν περιπέτεια τῆς μαθητείας.
Βέβαια μιά τέτοια κίνηση μέ τά κριτήρια τοῦ λογικοκρατούμενου σημερινοῦ ἀνθρώπου φαίνεται ἀκατανόητη. Ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μας στέκεται μόνο στά αὐτονόητα. Πράγματι, πόσο δύσκολη εἶναι σήμερα ἡ ἐγκατάλειψη τῶν ἀσχολιῶν μας, τῆς καριέρας, τῆς ἐπιχειρήσεώς μας καί νά δώσουμε λίγη σημασία στόν Χριστό. Δέν μιλοῦμε γιά ἀφιέρωση, πού ἀπαιτεῖ θυσιαστική συμπόρευση. Μονάχα λίγη προσοχή στό κάλεσμά Του.
Ὅμως ἐκκοσμικευμένος ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μας, οὔτε λίγο χρόνο ἔχει, οὔτε θέλει νά ἀκούσει. Πῶς νά καταλάβει γιά θυσιαστική ἐγκατάλειψη; Πῶς νά προσεγγίσει τήν κίνηση τῆς μαθητείας τῶν ψαράδων τῆς Γεννησαρέτ;
Καί ὅμως, ὅπως τότε οἱ μαθητές, ἔτσι καί σήμερα ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ἐπιχειροῦν τή μαθητεία. Ἐγκαταλείπονται στήν κλήση καί ὕστερα ἐπιχειροῦν τή συνάντηση μέ τόν κόσμο, γιά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Δύσκολος ὁ δρόμος, πολύς ὅμως ὁ μισθός αὐτῆς τῆς ἐνέργειάς τους .
Κυριακὴ Β΄ Ματθαίου
(Ματθ. 4, 18-23)
Οἱ πρῶτοι συνεργάτες τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἁπλοϊκοί ἄνθρωποι, ἀλλά μέ πολύ αὐθορμητισμό. Αὐτό διαπιστώνεται εὔκολα ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀποδέχθηκαν μιά πρόσκληση, πού ἄλλαξε ριζικά τήν πορεία καί κατεύθυνση τῆς ζωῆς τους.
Ὁ Πέτρος μέ τόν Ἀνδρέα, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης ἦταν ψαράδες στή λίμνη Γεννησαρέτ. Ἐκεῖνο τό πρωϊνό βρέθηκαν ὅπως κάθε μέρα στήν ἀπασχόλησή τους, ὅταν ἀναπάντεχα μπροστά ξεπρόβαλλε ἡ μορφή ἑνός καινούργιου ἱεροκήρυκα. Ἴσως κάτι νά εἶχε φτάσει στ’ αὐτιά τους γι’ αὐτόν.
Τά χρόνια ἐκεῖνα, καί κάτω ἀπό τίς ἄθλιες συνθῆκες τῶν περιστάσεων, περιόδευαν διάφοροι κήρυκες, ὅμως ἡ ἀπήχηση πού εἶχαν στό λαό ἦταν μηδαμινή ἕως ἀνύπαρκτη. Ὁ καινούργιος ὅμως κήρυκας, πού ἐδῶ καί λίγο καιρό περιοδεύει τή Γαλιλαία ἔχει μιά διαφορετικότητα. Ὁ λόγος του περικλείει τήν αὐθεντία “οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος” (Ἰωάν. 7, 46) θά ὁμολογήσουν ἐχθροί καί φίλοι. Ἡ προσωπικότητά του προξενεῖ τό θαυμασμό, ἡ ἁπλότητα του τό δέος. Ὅποιος στάθηκε κοντά του μέ ἄδολη καρδιά ἑλκύσθηκε ἀπό τήν ἀκτινοβολία τῆς μορφῆς του. Γι’ αὐτό καί οἱ ψαράδες μόλις τούς καλεῖ κοντά Του, ἐγκαταλείπουν τόν καθημερινό τους πρόγραμμα καί ἀκολουθοῦν τήν περιπέτεια τῆς μαθητείας.
Βέβαια μιά τέτοια κίνηση μέ τά κριτήρια τοῦ λογικοκρατούμενου σημερινοῦ ἀνθρώπου φαίνεται ἀκατανόητη. Ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μας στέκεται μόνο στά αὐτονόητα. Πράγματι, πόσο δύσκολη εἶναι σήμερα ἡ ἐγκατάλειψη τῶν ἀσχολιῶν μας, τῆς καριέρας, τῆς ἐπιχειρήσεώς μας καί νά δώσουμε λίγη σημασία στόν Χριστό. Δέν μιλοῦμε γιά ἀφιέρωση, πού ἀπαιτεῖ θυσιαστική συμπόρευση. Μονάχα λίγη προσοχή στό κάλεσμά Του.
Ὅμως ἐκκοσμικευμένος ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μας, οὔτε λίγο χρόνο ἔχει, οὔτε θέλει νά ἀκούσει. Πῶς νά καταλάβει γιά θυσιαστική ἐγκατάλειψη; Πῶς νά προσεγγίσει τήν κίνηση τῆς μαθητείας τῶν ψαράδων τῆς Γεννησαρέτ;
Ἀγαπητοί μου,
Καί ὅμως, ὅπως τότε οἱ μαθητές, ἔτσι καί σήμερα ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ἐπιχειροῦν τή μαθητεία. Ἐγκαταλείπονται στήν κλήση καί ὕστερα ἐπιχειροῦν τή συνάντηση μέ τόν κόσμο, γιά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Δύσκολος ὁ δρόμος, πολύς ὅμως ὁ μισθός αὐτῆς τῆς ἐνέργειάς τους .
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰούλιο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
