Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς
(Ἰωάν.7, 37-52, 8, 12)
Θά περίμενε κανείς, ὅτι ἡ μικρή ὁμάδα τῶν μαθητῶν μετά τήν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, θά σταματοῦσε σταδιακά κάθε δραστηριότητα γύρω ἀπό τό πρόσωπο καί τό ἔργο τοῦ Ἰησοῦ. Ἐμπειρικά γνωρίζουμε, ὅτι ἡ ἀπουσία τοῦ ἡγέτη σ’ ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη ὀργάνωση δημιουργεῖ φυγόκεντρες τάσεις, πού σταδιακά ἐξασθενοῦν τόν ἀρχικό ἐνθουσιασμό καί τελικά ἐξαφανίζουν τήν συγκεκριμένη προσπάθεια.
Στήν περίπτωση τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ συμβαίνει τό ἀντίθετο. Ὁ Χριστός, ἄν καί βρίσκεται ἐκτός τῆς ὁμάδος, αὐτή ἐμφανίζει μιά δυναμική πρωτόγνωρη. Ὑπάρχει μιά τάση καί ἕνα ἐνθουσιαστικό στοιχεῖο πού ἐνεργεῑ πέρα ἀπό λογικές κατηγορίες.
Πράγματι δέκα ἡμέρες μετά τήν Ἀνάληψη ἡ ὁμάδα τῶν μαθητῶν ἐμφανίζεται μπροστά στό λαό τῶν Ἱεροσολύμων μέ δυναμισμό καί σιγουριά. Ὁ “Ἄλλος Παράκλητος” πού ἐκχύνεται τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς στούς μαθητές τούς ἔχει χορηγήσει ἕνα δυναμισμό πρωτόγνωρο. Οἱ φοβισμένοι καί δίχως προσόντα ἁπλοϊκοί ψαράδες ἀρχίζουν νά διαδραματίζουν ἕνα ρόλο, πού θά ἀλλάξει τήν παγκόσμια ἱστορική σκηνή.
Τή μοναδική ἐκείνη ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἡ ὁμάδα τῶν μαθητῶν ἐμφανίζεται στήν Ἱστορία μέ τό ὄνομα “Ἐκκλησία”. Ὄνομα, πού ἔκτοτε ἀποτελεῖ τό δηλωτικό τῆς ταυτότητάς της. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι πιά ἡ πρόσκληση τῶν ἀνθρώπων. Αὐτοί πού προσχωροῦν σ’ αὐτήν δέν θά εἶναι ἕνα ἀνώνυμο ἅθροισμα, ἀλλά κάλεσμα σέ ἑνότητα, σέ προσωπική κοινωνία. Ἡ ταυτότητά της γίνεται χῶρος, ἔξω ὅμως ἀπό τίς γνωστές διαστάσεις του, πού στοχεύει νά μεταποιήσει τίς ἀτομικότητες, τίς ἀποσπασματικές μονάδες ὅλων τῶν ἀνθρώπων σέ ἑνιαῖο σῶμα, σέ Ἐκκλησία.
Ἡ Ἐκκλησία δέν ἀρκεῖται στή συνάθροιση καί στήν τυπικότητα, οἱ συναθροισμένοι κοινωνοῦν τή ζωή σάν ἀδελφοί, μέλη ἑνός ζωντανοῦ Σώματος πού τρέφονται ὄχι μόνο μέ τήν ὑλική τροφή, ἀλλά κυρίως καί πρωτίστως μέ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.
Χωρίς νά ἐξαντλοῦμε τό θέμα μας, ἀξίζει νά σημειώσουμε καί τοῦτο. Ἡ Πεντηκοστή, δέν ἀποτελεῖ ὅπως λέμε, τήν ἡμέρα πού ἱδρύθηκε ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία προϋπῆρχε πρό τῶν αἰώνων, πρό καταβολῆς κόσμου. Ἡ Πεντηκοστή ἀποτελεῖ τήν ἱστορική της φανέρωση, ἡ ὁποία ἔκτοτε συνεχίζει νά ἐνεργεῖ τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ μέχρι τήν τελική της κατάληξη στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἀγαπητοί μου,
Στήν Ἐκκλησία κάθε ἄνθρωπος συναντᾶ τόν συνάνθρωπό του, πέρα ἀπό συναγωνισμούς, συναντᾶ τόν Παράκλητο, βρίσκει Ἐκεῖνον πού χορηγεῖ τό πνευματικό νερό γιά νά ξεδιψάσει ἡ ὑπαρξιακή μας δίψα.
Κήρυγμα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Φιοράκη (πΚΦ) τὸν Ἰούνιο τοῦ 2002 · Ψηφιακὴ ἐπιμέλεια: fiorakis.org, 2026.
